bir gün gittim…
geride yığınla soru işareti bırakarak
yanıtlamaya vaktim yoktu
geç kalmıştım hayata, uçtum kanatlarımı takarak.
bir gün gittim…
dönüp arkama bakmadım bile bir kez
nelerden vazgeçtiğimi görmek istemedim
istemedim kimseyi bir kez daha yıkmak
zaten ben gelmeyi de istemedim ki…
bir gün gittim…
hala kulaklarımda yankılanan; bir araba kapısı vuruşuyla çıktım o fotoğraftaki kareden
o kareki beni yıllarca kendimden uzağa iten.
bir gün gittim…
gitmeler hiç […]

o kadar çok ağlamıştık ki
hiç ağlamayacakmış gibi yaşadık
ikimiz
birlikte
hiç ağlamadık ne güzel
 
şimdi tanıdık –ki bizim için tanıdık olmayan bir şey kalmadı hayatta-
bir yol çatalında
elele duruyoruz
ikimizde ağlamaklı değiliz ne güzel
ikimiz de
hala
seni seviyoruz ne güzel..

elbette ki sen de benim gibi,
görgüsüz alışkanlıklarla söylenmiş,
ruhsuz bir “seni seviyorum!”a kızılca kanardın;
o yalan ki,
son istekten önce hapşuran mahkuma,
“çok yaşa!” demesi kadar acımasızdır celladın!
İ.A

seni bir gün en yakının ele verirse eğer,
öğren susmasını ve ağlamamasını.
bir kavanozun içinde mavi bir gül yetiştir
her gün daha çok yaşayan.
bir masalın ağzını kapat ve yat
geniş odalarda, bir oksijen çadırında.
ona kötü bir şey olsun istedim.
bana aşık olsun istedim.
L.M