“Her halükarda ıslanıyor dizden aşağısı. ne kadar büyük olursa olsun şemsiyeler. sonra rüzgar vurunca üşüyor dizler. hem sonra nasıl olursa olsun bir yolunu bulup yanağa en az bir kere dokunur “yağmurun elleri”. çocuk gibi nemli olsun diye kadınların yanakları. kadınları acaba en iyi yağmur mu anlar? ya da yağmuru mu kadınlar?
sigara dumanı resim gibi duruyor […]

2005 için, içim dışım bir başka biçim (:
“eternal sunshine of the spotless mind”

“yalnızın adı yok gecenin bu saatinde”

“*Sonra gün geliyor, bir kişi çıkıyor ortaya. Hem yolun hem evin oluyor; hem maceran hem huzurun, kapıdan geçenin ve evde duranın oluyor. Evin içinde bir soluk, yastıkta bir iz, kendi kokuna karışmış bir koku, yanında durunca farkına bile varmadan elini tuttuğun biri oluyor. Evin içinde, hiç de ‘şiirsel’ olmayan bir anda odadan odaya geçişini seviyorsun […]

bi 90′lar, bi de sen…