Herşey uzak, herşey yabancı. Kalsan yabancı, dönsen daha yabancı. Kendi yatağında misafir olmak. Diken üstünde oturmak dedikleri tam da böyle birşey. Ya kendini hiçbir yere ait hissetmemek ? Uzakların cazibesi de uzun ömürlü değil işte. Belki bir kelebek ömrü. Anlık aidiyetler. Sonrası koca bir boşluk. Önünde uzanan sonsuz deniz gibi. Tanıdık sesleri duymak istemek her an. Sevmediğin telefonun tuşlarında parmaklarının hızla dolaşması ve seni özlediğin sese kavuşturması. Durup durup düşündüğün tek şey “ya sonra ?” Bugünün yarısı yarın. Yarının yarısı öbürgün. Öbürgünün de yarısı olana kadar yarası oluyor zaten. Yara kanıyor, herşey kanıyor, herşey uzak, herşey yabancı.

“Ben evimi özledim, ama evim neresi bilmiyorum…”

“öyle uzak ki yerim, uzakları aşıyor.

bütün özlediklerim benden ayrı yaşıyor.

ya herşeyim ya hiçim, sorma dünyam ne biçim.

bir kördüğüm ki içim, çözdükçe dolaşıyor.”

Yazı hakkında;

2 Yorum

1. su demiş ki: (12 Temmuz 2008 saat 19:40)
   

   kördügüm olmuş hayatım bunu okuyunca daha iyi anlladım…
   nede severim bu şarkıyı ya herşeysin yada hiçsin
   kördüğümler içinde açılmayı bekliyor insan… çözmeye ise kimsenin cesareti olmuyor. sonra bi bakıyorsunki kördüğümler olmuş yoldaşın
2. XIZDIRAPX demiş ki: (14 Ağustos 2008 saat 3:28)
   

   ” Karamsar herşeyim, umudum tükendi.
   Ben hâlâ anlamsız, sevdalara yenik.

   Sessizce çekilip gitmek isterim,
   Bırakmaz bu şehir içinde sen varken. ”

   Bu şarkının sözleri geldi aklıma ve melodisi. Karamsar bir kördüğüm ve sonunda her zamanki gibi şöyle diyor;

   ” Kalbim hâlâ sanki, elin elimde gibi sana çarpar yâr. ”

   En çok ; özlediğim bu melodiyi hatırıma getirip, arşivden biraz zor olsa da buldurduğun için teşekkürler.

Yorum Yaz