“Sonra durdum. Aniden. Tam kalbimin dur dediÄŸi yerde. Bir adım bile ileride deÄŸil, tam o yerde, durdum. YokuÅŸun başında, BoÄŸaz’a bakan bi yerde.”

Aniden doÄŸan bir güneÅŸ vardı, ve o doÄŸana kadar bize eÅŸlik eden ay, ardından kayması dört gözle beklenen yıldızlar.. Bizi üzen bir ÅŸeyler vardı, aniden ‘gitme’ eyleminin akla gelmesi ve o fikrin zihinde yer etmesi gibiydi, kırılgan düşleri yerle bir ederdi.. Küf tutmuÅŸ mendiller, uçları kırık buruk hayaller ve ateÅŸ gibi yanan evler vardı.. Evlerin ışıkları uzaktan bakınca göz kırpıyor gibiydi, sanki hayaller bir bir yanıp sönüyordu.. Ä°stanbul aleni bir ÅŸekilde dans ediyordu rüzgarla, ve istanbul buram buram kaçıyordu gözümüze..

Ä°lk dizesi hep unutulan eski türk filmleri tadında bir ÅŸarkıya takılıyordu dilimiz, ve gözlerimiz Casablanca tadında sahneleri arıyordu.. Bir sigara yakılıyor, yüzünden Humphrey Bogart geçiyordu.. Ingrid Bergman tam da yanıbaşında gözünden istanbul’u siliyordu.. Saatler geçti gitti, gün bitti..

“Gözümüze dünyanın bütün denizler üşüştü..”

Yazı hakkında;

1 Yorum

1. ßatu demiş ki: (16 Mart 2008 saat 23:31)
   

   İstanbul kaçtı gözüme..

Yorum Yaz