2 Tem 2007

Her seferinde bu son sezen konseri diyip, her açıkhavaya geliÅŸinde tekrardan kendini harbiye’nin merdivenlerinden inerken bulmak resmen bir intihara teÅŸebbüs.. Açık yaraya merhem aramak, sevdiÄŸine sımsıkı sarılmak, güle oynaya aÄŸlamak..
Harbiye’nin yıldızlı gecesinde yere inen bir yıldızdı sezen..
Vurdu, kırdı, yaktı, öldürdü ama acıtmadı..
Güldürdü, oynattı ama kimseye aldırmadı..
01.01.07 tarihine, sesiyle muhteşem imzasını attı..

Not: Bilimum ekle, şarkıyla, sözle, resimle döneceğim tekrardan.. Önce bir yüksek doz sezen alımından kurtulmam lazım (:
Not 2: Cihan Okan‘ı seviyorum tamam, kabul (:




Yazı hakkında;

Bu yazı 2 Temmuz 2007, Pazartesi 3:41 sularında İçimden Geldi kategorisi altında kaleme alınmıştır. Bu yazıya gelen yorumları RSS 2.0 ile takip edebilir, yorum yazabilir, ya da geri izleme kullanabilirsin. Çok istersen yazdırabilirsin.

2 Yorum

  1. red cat demiÅŸ ki: (2 Temmuz 2007 saat 11:03)

    ben de gittim bu sefer… çok büyük keyif aldım!

    sesi, ÅŸarkıları… her ÅŸeyde bi anlam vardı.
    elbiseleri hele….. :))

  2. hopeless demiÅŸ ki: (2 Temmuz 2007 saat 23:18)

    sezen acık kalp amelıyatı gıbı bısey yaralarımızı bulur sarıyor

Yorum Yaz

Not: Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır, panik yok (: