14 Mayıs 2006 tarihli s1 yazısına ithafen (:
İşte bu
Blogda her iki sonuç için de sevinecek bir kişi olucaktı…
O ben oldum…
O 16 dakikayı unutmam artık herhalde ((:
Bir yıl sonra, sıra biz de.. Öyle ya da böyle şampiyon Fenerbahçe (:

bi 90′lar, bi de sen…

Oyuncuyum ben dedi. Hayatta yapabildiğim tek şey bu. Bu yüzden ya oynayacak ve kazanacağım ya da kendim olup kaybedeceğim. Ne yaman çelişkiydi bu böyle. Diyecek pek bir şey bulamadım. Dikkat et de kendini kaybetme diyebildim sadece… Bir insan bu kadar çaresiz kalabilir miydi? Kendinden vazgeçip yakaladığın başarının tadı nasıl olurdu ki? Bunun sevincini de yaşarken […]

artık en çok özlenen
bilmem neden..
9Oları seriyor önüme çarşaf çarşaf,
bildiğim bilmediğim ne varsa karış karış zenginleştirip kendi fikriyle biliyor..
şarkılar, sözler, klipler, bilinmeyen notalar..
gün geçtikçe anlaşılan, sözleri bir not olarak en görünür yerlere tutuşturulan
kulaktan kulağa dolaşan ve hatta birgün sahibini bile unutturan şarkılar..
bazen tutup kolunuzdan maziye daldıran
ve orada bırakan;
bazen sizi en beklenmedik anda yaşartan,
en mühim işleri bile […]

“Müjdeliyorum:
Yeni çağın yeni kıtası, “iç”tir.
Kıpırtısız seyahatlerin vakti gelmiştir. Pek yakında insan,
kendi “iç”ine gidecektir.”
Biz “küçük acılarımızdan büyük şarkılar” yaparız. Hafta içi ciddi, esaslı ve papyonlu velhasıl “dış” meselelerle ilgili; hafta sonu sportif ve duygusal velhasıl “iç”e doğru eşantiyon bir seyahatteyiz.
Biz hep aynı hareketleri yaptığımız için vücudumuzun salgıladığı endorfin neticesinde birbirine benzer yüzlerimiz.