kaç bin yıldır okyanusun dibinde kalan paslı bir kanca sanki gözlerin,
onlarki 100 km hızla giden treni geri geri çeker,
ki sen bilirsin marifetini,
ki sen yalansızca beni ben yapmaktan hiç anlamazken
beni sen yaparken var olmalara kafa tutarsın.
ki ben bir çocuk üflese uçar giderim uzak şehirlere.

şarkılar bende başlar ve kıvrılır uzak dağların eteğinden,
binlerce metre derinlerde çakıllarla temizlenirim.

bilim adamları toplar seni, kitap, kitap,
her sayfada bulunursun; ancak çoğaldıkça anlamsızlaşmışsındır,
asla ilk bulunduğun sayfa kadar anlamlı olmazsın ikincide.
ve ben bilirim ki son sayfada olmamalısın…

olsan bile seni taa en baş sayfaya koyarım,
son sayfa beyaz olur asıl sen tamamen ordadır aslında,
ve beni kapatırım, eski bir kartona masal resimi çizerek son sayfaya.
ve bizi asla koyamam kitaplığa.

Adının onlarca dildeki karşılığını araştırmak hobim olmuştur,
sebebi muaşşerette kalırım sakin,
sakileşirim arasıra.
tutkunluğunu ararım yudum yudum,
sigara üstü sigara,
gözlerinin dumanlı dumanlı kayboluşu geldikçe aklıma,
dişlerimi sıkarım sensizliğe,
ağrıyan kalbimse cabası.
hapsedilmiş güzelliğinin cakası.

ne kadar düşünmüşsem seni,
sen demişimdir herkese,
herkes beni senin gibi bilir,
sende zaten herkes gibi bilirsin,
bense kaybolmuşumdur. bulamazsın ki!

pisikoanalistler bilimselleştirerek ilaç yaparlar benden,
sadece senin gibilere sürerler,
ruh sığlaştırması diye geçer bıraktığım etki, uzaylı kitaplarında;
bir kaç yüz miligram hidroclorur’e eşit sayarlar herşeyi.
oysa uykusuzluk kadar aşikardır, rüyanın bekleyişi.