Ben senin gözlerinin yeşiline değil,
Değiline bakarım,
Bakarımda kahbe bir hayata and lenirim,
Her sevda gözümde toplanır,
Toplanırda o akan şeyin,
Göz yaşı olmadığını sadece ben bilirim.
Bakarımda nefesimin çiftlenir uzakta…

Manaya dalmışım ben göremezssin ki.
Kör olmak istemiştin,
İşte senin körlüğün
Ve işte benim körlüğüm,
Birleştirince evren karanlık oluyor.

Ey sen,
Sen artık karanlıkta bile kaybolamazsın.
Sönmüş mumlarında yok,
Yok işte.
Ben kaç gram kalbimle;
Nasıl taşıdımsa ağırlıksız ellerinin yükünü.
Öyle işte.

Küfürettin sen bana:
Ben yüzüne bakarken aylar, yıllar,
Hatta asırlar sonrayı sorgulardım da;
O sonsuzda asla sana kötü söz söylemeyeceğime dair;
Kendime binlerce kez söz verir, yeminler ederdim.
Her gidişin bir eziyet,
Her kötü sözün rahmet gibi işlerdi.
Nasıl sevmişsem ulan seni.
Kendimi söker atardımda, sana kıyamazdım,
Ve sen seni öldüreceğimi sanarak korkardın.
Korkaklığın ve çaresizliğin nefrete dönüştü sonra,
Dönüşecek o kadar şey içinde,
Sana en layık olmayanına.

Bumudur diye çarparken beni duvar duvar,
Adının ve belkide yanında olabilecek adımın
Başharfini beklerdim her köşe başında,
Beklerdim bütün otobüslerin penceresinde,
Ve dünyanın bütün plakaları, gözlerimde tutulurdu.
Ve ben hala kaçırmam,
Gizeminde seyrederken uzaklaştığım bizi.
Ve ben herşeye rağmen uzaklaştıkça kaybolup giden bizden,
Dahada yaklaşırım yeni bir bize…

Ve ben bize varırım,
Yalanda olsa kendimi kandırarak.
Ve ben her kahbe uzanışa,
Körpe bir gül ile cevap veririm,
Bizi hatırlayarak.

En zalimi kalbe gelir,
Bilirki sorularım bitmiş,
Bir tokat gibi kelimeleri yüzüme vurarak.
Bilirki; bir sen varsın bende.
Bilirki; sessizliğim sorgulanmış susarak.
En zalimi çocuk olur cezaya uzanarak.

Sen merhameti gömersin,
Görüpte anlayamadığın bir hal vardır onda.
Onlarca yazar dikersin karşıma,
Binlerce hasta fikirle yargılarsın beni.
Sen zavallı sevdiğim,
Sen mevlanayı, yunusu bilmez gibisin.
Sen merhameti gömersinde ancak toprağın üstünden bakabilirsin ona!
Senin anlamak istemediğin bir şeyler kayıptır orada,
Onun vermekle eksileceği yönünde aldatılmışsın.
Onun verdikçe arttığını kavrayamazsın.

Hep zekiyim dersin,
Öylesin de.
Sen espirilenip gülerken,
Ben bilmem kaçıncı komik bulguyu belirtmektense,
Senin gülümsemendeki sorhoşluğumla boğarım kendimi.
Bir aptal sanırsın beni.
Sadece bir aptal.
Haklısında onca canda bunca cansız kalmak.
Aptallıktır aslında.

Şimdi ne olacak!
Böyle anlamlı konuşmaları,
Seni alacam, bulacam gibi sözlerle ağırlatmak;
Çirkin düşer erk’e
Bizi en ilgilendirmeyen nedenlerle boşver.
En ilgiliye…

***************

Son bişy daha sölecem ama bulamıyorum bi türlü.
seni seWiyorum