“hiçbir beyaz
bembeyaz;
hiçbir yaz,
yaz
kalmıyordu!..
bütün griler eskiden beyazdı feride..”

Düşündüm de hiç mantıklı gelmedi resimlerle uğraşmalar, kırk saat fotoğraflara bakmalar.. Şarkılarda ayrıştırılamayan, indirgenemeyen ve dile de getirilemeyen bir şey var galiba. Bir sardın mı, devamı gelen bir şey bu, bulaşıcı birde.. Sanki bir gaz gibi her yere yayılıyor.. Herkes yapbozun eksik parçasını arıyor, ve kendi içinde kendi bakış açısıyla tamamlıyor.. Heh, yaptım da ne […]

Hikayesi ile birlikte gelmişti Elfida.. Gün haftanın en sevdiğim günü olan cumartesiydi, dışarda umar soğukluğu.. Vakit geçirmeye çalışırken bir kanal arasında buldum onu, albümü çok fazla dinlememiştim kabul.. Bir önyargıydı belki, üstünden geçmiştim şarkıların sadece.. Kaçırmıştım Elfida’yı, buldum sonra.. Şarkı bitene kadar değiştiremedim kanalı, sonra öğrendim elfida’nın hikayesini.. en masum cümlelerle ama en bilge acılarla;

“sonbaharın son gününe yetişmeye çalışan bir cümle sahibi gibi..
aşk bu gece şehri terk etti.
tüm dünya zamanlarının dışında
gece-gündüz…
bekleten..
ne nazlı bir şiirmiş doğuranın ismi gibi..”
Grinin vucut buluşu gibiydi aşk, siyahı ve beyazı aynı tene giydirebilirdi ve biterdi ardından.. Aşk bütün şehirleri terk etse de, güzeldi.. Korkmazdı insan aşktan, üşümezdi ki hiç aşk sarardı onu.. düşse bile, aşk […]