Öyle bir dünya oldu ki bu dünya; insanın kendini eve kapatası geliyor. Heryer tehlike arz ediyor sanki, kendimi güvende hissettiğim yerler o kadar az ki. İlköğretim öğrencileri ortadan kayboluyor, kaybolmayanlar da ellerinde bilimum kesici aletlerle okul koridorlarında dehşet saçıyor, kapkaç belası yüzünden kadınlar belki de en sevdikleri akseuarları çantalarından vazgeçmeye başladılar; çünkü korkuyoruz, güle oynaya [...]

şimdi son çare
bir mektup güvercininde…

Ortada bir “ama” varsa; ondan önce söylenen herÅŸey boÅŸtur, unut gitsin…

Televizyonun gündüz kuÅŸağından nefret ediyorum. Nedir bu ya? Gökhan Bey kim? Ahu TuÄŸba niye hortladı? En önemlisi bütün bunlardan bize ne? Bu tarz televizyon programlarının iÅŸleyiÅŸini öÄŸrenince bir kez daha sinir olduÄŸumu hatırlıyorum. Åžöyle ki; bu programlara her gün peÅŸine 20-25 kiÅŸiyi takıp giden ve kanaldan maaÅŸ alan insanlar var. Resmen geçimlerini böyle saÄŸlıyorlar. Dolayısıyla [...]

Ä°nsan büyüdükçe hayalleri küçülüyor mu? diye sormuÅŸtu küçük Deniz babasına. Bütün büyükler bu sorunun cevabının evet olduÄŸunu bilir. Öyle olmak zorundadır çünkü. YaÅŸamak istiyorsan. Hayallerini yak evini ısıt demiÅŸti Cezmi Ersöz. Gittikçe netleÅŸen ÅŸeyler istemeye baÅŸladım hayattan. Artık ondan alabileceklerimi ve alamayacaklarımı ayırt edebiliyorum. Bir olabilirler vardır, bir de olamazlar… Hani bazen imkansız diye [...]