Öyle bir dünya oldu ki bu dünya; insanın kendini eve kapatası geliyor. Heryer tehlike arz ediyor sanki, kendimi güvende hissettiÄŸim yerler o kadar az ki. Ä°lköğretim öğrencileri ortadan kayboluyor, kaybolmayanlar da ellerinde bilimum kesici aletlerle okul koridorlarında dehÅŸet saçıyor, kapkaç belası yüzünden kadınlar belki de en sevdikleri akseuarları çantalarından vazgeçmeye baÅŸladılar; çünkü korkuyoruz, güle oynaya uÄŸurladığımız askerlerimizin kara haberlerini almaya devam ediyoruz, biri çarşıya diye gidiyor kaldırımda yürürken bir trafik kazasına kurban oluyor; failler parmaklık yüzü görmüyor, biri tatile gidiyor geri dönemiyor, biri tam güvenle evime ulaÅŸtım derken; asansörde saldırıya uÄŸruyor, biri hiçbirÅŸey yapmadan evinde otursa; komÅŸu Reina’nın kaçak duvarı evinin üstüne yıkılıyor yine kurtulamıyor. Demem o ki; can güvenliÄŸi sıfırın altında. Ve gerçekten korkar oldum gelecek günlerden. Sanki anneme hak vermeye baÅŸladım. Sanki yarın kardeÅŸim dışarı çıkarken aklımdan binbir türlü ÅŸey geçecek, sanki ona çıkma diyeceÄŸim, ama nereye kadar ? Åžu saniye bir can daha geldi dünyaya, herÅŸeyden habersiz, bilse gelmek ister miydi dersiniz ?

Yazı hakkında;

1 Yorum

1. bozUNtu demiÅŸ ki: (14 Nisan 2006 saat 20:30)
   

   -güzel
   -bu daha güzel
   -ama* bu çok daha güzel
   -yok ama bu felaket güzel (:

   böyle bir dünyanında hiç bir tadı olmazdı galiba.

   * = her deyiÅŸimde ÅŸu “ama” ile ilgili yazın aklıma geliyor.
   çok kullandığım için de her defasında üstüme alınır oldum (:

Yorum Yaz