Öyle bir dünya oldu ki bu dünya; insanın kendini eve kapatası geliyor. Heryer tehlike arz ediyor sanki, kendimi güvende hissettiğim yerler o kadar az ki. İlköğretim öğrencileri ortadan kayboluyor, kaybolmayanlar da ellerinde bilimum kesici aletlerle okul koridorlarında dehşet saçıyor, kapkaç belası yüzünden kadınlar belki de en sevdikleri akseuarları çantalarından vazgeçmeye başladılar; çünkü korkuyoruz, güle oynaya uğurladığımız askerlerimizin kara haberlerini almaya devam ediyoruz, biri çarşıya diye gidiyor kaldırımda yürürken bir trafik kazasına kurban oluyor; failler parmaklık yüzü görmüyor, biri tatile gidiyor geri dönemiyor, biri tam güvenle evime ulaştım derken; asansörde saldırıya uğruyor, biri hiçbirşey yapmadan evinde otursa; komşu Reina’nın kaçak duvarı evinin üstüne yıkılıyor yine kurtulamıyor. Demem o ki; can güvenliği sıfırın altında. Ve gerçekten korkar oldum gelecek günlerden. Sanki anneme hak vermeye başladım. Sanki yarın kardeşim dışarı çıkarken aklımdan binbir türlü şey geçecek, sanki ona çıkma diyeceğim, ama nereye kadar ? Şu saniye bir can daha geldi dünyaya, herşeyden habersiz, bilse gelmek ister miydi dersiniz ?

Yazı hakkında;

1 Yorum

1. bozUNtu demiş ki: (14 Nisan 2006 saat 20:30)
   

   -güzel
   -bu daha güzel
   -ama* bu çok daha güzel
   -yok ama bu felaket güzel (:

   böyle bir dünyanında hiç bir tadı olmazdı galiba.

   * = her deyişimde şu “ama” ile ilgili yazın aklıma geliyor.
   çok kullandığım için de her defasında üstüme alınır oldum (:

Yorum Yaz