Ne rüyaydı o öyle; pişman olup ta önden arkadaşlarını gönderen eski sevgililer, bir anda nerden çıktığını anlamadığım beni tanıyamayan orta okul arkadaşları, aile büyükleri, garip böyle fazla samimiyetim olmayan insanların beni göresi gelmiş, hepsi toplanmışlar aynı kareye. Aynı eve, bizim eve !!! Ev tam bir parti havasında…Sonra arkadaşlarım aşka geliyor ellerinde gitarlar falan başlıyorlar çalıp söylemeye.İşin garip tarafı ben hariç herkes halinden memnun, çünkü evdekilerin ortak tanıdığı kişi odağında ben varım, ve kendimi karelere bölmem gerekiyor. Bir yandan konuşmak için beni ordan oraya çekiştiren eski sevgili, öbür yandan bizimkilerin babasına uyuz olduğu kapıda geçirilmeyi bekleyen arkadaşım, bir başka tarafta hafif çakır keyiflikten montları karıştıran ve benimkini alıp gitmemesi için ilgilenmem gereken kızın biri.Tam bir keşmekeşti.Nasıl uyandım bilmiyorum ama çok net bir şekilde hatırladığım bir cümle var.Eski sevgili ve onun akıl arkadaşı kız yanyana benim kanepemde oturup fısıldaşıyorlar; kız diyor ki bilmiyoruz ki acaba hala bişeyler hissediyor mu,bir duygu var mı? Birden duyduğumu farkediyorlar ve kitleniyorlar.O kalabalağın içinde başlıyorum konuşmaya; Ne duygusundan bahsediyorsunuz siz, ben dünyanın en duygusuz erkeğiyle birlikteydim, giderken ne var ne yok götürdü, ne duygusu ? O anda surat ifadelerinin bana inanmayan bir şekilde alaycılığa döndüğünü farketmemle sinirlerim bir kere daha tavan yapıyor, salonu terkediyorum. (Hatırlamıyorum ama büyük ihtimalle mutfağa falan gittim,büyükçe bir bıçak kapmaya ((:) Yazarken yoruldum, uyursan öyle vakitli-vakitsiz olacağı budur (ben bu cümleyi daha önce de kurdum).Ne rüya ama, bir Freddy eksikti…

Yazı hakkında;

1 Yorum

1. ezel demiş ki: (4 Kasım 2007 saat 20:29)
   

   belki öleceğin gelmiştr belki de ömrün uzamştır

Yorum Yaz