Bir gün gelecek bende sana yetecek sevgi kalmayacak. Sevgi arsızısın sen. Yazarken bile düzgün mü yazıyorum acaba diye baktığım bir kelimenin senin sıfatın olması senin suçun değil aslında. Kimseye sonuna kadar gösteremediğim birşey bu zaten benim. Hele senin gibi birine nasıl göstereceğimi şaşırıyorum. Çünkü aklıma gelen herşeyi öncesinde sen gösteriyorsun, bana yapacak birşey kalmıyor.Sen sevgi arsızısın ama ben poh poh perisi* değilim ki. Nasıl çıkarım bu işin içinden. Herşey bu kadar yanlışken, nasıl bu kadar güzel olabilir. Güzel olan şeyler, hep böyle yanlış mıdır? Yanlışsa kime göre yanlışdır? Güzelse kime göre güzeldir?

"Bir pazar günü parktaydım.
Nemli bir banka uzandım.
Ve çimlerin kokusunda başka bir yere uyandım.
Ve uykumda bir yol gördüm. Hiç gitmemiştim ki güya!
Yolun başında sen vardın. Rüya içinde rüya..
Poh poh perisiydin sen.
Bir ilgi delisiydim ben.
Rüzgar esip uyandırınca ol yanımda, yine yanımda..

Bir pazar günü parktaydım.
Nemli bir banka uzandım.
Ve çimlerin şarkısında başka bir yere uyandım.
Yazdıklarımı seviyordun. Kazaklarımı giyiyordun.
Ve ellerin saçlarımda. Sevildiğimi biliyordum.
Poh poh perisiydin sen.
Bir ilgi delisiydim ben.
Şarkı biter ve uyanırsam ol yanımda; yine yanımda"

Şarkı bitti uyandım; yoksun ve korkarım ki hiçbir zaman gözümü sana açamayacağım.

* Bkz:Entry 32

Yazı hakkında;

1 Yorum

1. atakan demiş ki: (18 Temmuz 2006 saat 0:38)
   

   onu sevıorum…

Yorum Yaz