..her hakiki aşk, umulmadık dönüşümlere yol açar. aşk bir milad demektir. şayet ‘aşktan önce’ ve ‘aşktan sonra’ aynı insan olarak kalmışsak, yeterince sevmemişiz demektir. birini seviyorsan onun için yapabileceğin en anlamlı şey değişmektir!

o kadar çok değişmelisin ki, sen sen olmaktan çıkmalısın.

..aşksız geçen bir ömür beyhude yaşanmıştır. acaba ilahi aşk peşinde mi koşmalıyım mecazi mi, yoksa dünyevi, semavi ya da cismani mi diye sorma! ayrımlar ayrımları doğurur. aşk’ın ise hiçbir sıfata ve tamlamaya ihtiyacı yoktur.
başlı başına bir dünyadır aşk.
ya tam ortasındadır, merkezinde; ya da dışındasındır, hasretinde.

elif şafak/aşk

İstanbul’da hiç yaşamadım, köprülerinden geçmedim her gün… Boğazına uzun uzun bakmadım, kaldırımlarını arşınlamadım, yağmurunda sırılsıklam olmadım, onu kimseye anlatmadım. Ama onu anlatan şarkılardan da uzak duramadım. Neden sevdim onları, nereden yakaladılar da acıttılar beni bilmiyorum. Bir kente bağlanmak ne demek hiç bilmesem de, hep istedim; tutkuyla sevmenin ne demek olduğunu bilmediğim ama hep istediğim gibi. Bir gün yollarımız kesişecek biliyorum. O gün İstanbul şarkıları yankılanacak kulaklarımda, Ayna “İstanbul Senmişsin” diyecek, Sezen “İstanbul İstanbul Olalı” … Bir gün; bu ada vapurunda sen olmalıydın yanımda diyeceğim, bir gün İstanbul benden büyük, bir gün; belki sen de bir gün geçersin diye köprülerinden yakıp yıkamıyorum, koparıp ta atamıyorum… Biri İstanbul bekliyor onsuz olmaz diyor derken, kalkıp gitmek isteyeceğim hep, biri orda sonbaharı anlatırken rimelleri akan İstanbul nasıl olur hayal edeceğim, uyanıpta bir sabah “bu sabah yağmur var istanbul’da” derken gözlerim dolu dolu olacak, önünden geçeceğim bir ev olacak Erenköy’de olmasa da, büyütmeye çalıştığımız o solmuş çiçeği göreceğim, bildiğim bütün yollar Taksim’e çıkacak mı bir gün, onsuz düşman olacağım bir şehir olacak mı merak edeceğim.
Ve evet bir gün tutkuyla sevmeyi de öğreneceğim.
Bu belki İstanbul olacak, belki sen, belki o, belki henüz tanımadığım biri…
Keşke sen de, İstanbul’da sevseydin beni…

son bi sınıfa bakıp çıkmalı şimdi, oku oku bitmez denilen günler anılmalı.. bazen sıkılarak bazen kahkalar eşliğinde geçirilen zamanlar anılmalı.. 30 aldım, 10 aldım, oha 90 vermiş denilen zamanlar akla bir bir gelmeli, yaratılan onca kopya çekme taktikleri -ki birinde patlayıp dersten kalmayı garantileyen o en saçma olanı asla unutulmamalı.

oynakgiller olarak anılmalı, en sarhoş olunan geceler ertesinde girilen dersler anı defterlerinin başına yazılmalı. son bi amfiye, okulun girişine, bakkala, en çok ömrümüzün geçtiği sınıflara bakıp çıkmalı..

son yazıyor defterlerimizin en sonunda şimdi, ki benim pek defterim olmazdı bilirsiniz. bu son için kocaman bi defter ayırdım onu da bilesiniz. ve ekleyiniz; unutmadan hiç birinizi, ömrüme ömür katan gülüşünüzü, sarılıp uyunan katran karası geceleri, gündüzleri ve sizi yazdım defterime. her bir harfini özenle.

iyi baksın okul bizden sonrakilere, bizim için biten okul sadece.

mükemmel dediğim her şeyde bir parçan vardı bugüne kadar.
yazmasına yazdık ama
hiçbir şiirdeki abartma güldükçe açtırmazdı gülleri
zaten yapma çiçekler ne kadar güzel kokar ki?
oysa sen güldükçe melekler güler
güneş en çok sahip olduğu şeyi, sabahını bekler,
gün senle doğar güldükçe.
sevmesine sever insan ama,
huzur yanında özgür kalır sinede.
sevmeyi bilen gözlere hasretlik çeker insan, sen yokken
gördün mü bak yine baharlar açıyor senin yüzünden.

gördüğüm, göreceğim en güzel suret,
bildiğim bileceğim en güzel kadın,
ömrümün parçası varlığın,
üşüyorum bırakma hiç ellerimi..

şiirlere sığmayan kadına, anneme…

eray/koray çetingöz kardeşler (:

Manga dinliyor.
True Blood 1. sezonu yeniden izliyor.
Suçlu Zevkler‘i okuyor.
Hadise’den artık bir hadise beklemiyor.
Flash backlerden, forwardlerden yorgun düştü; şimdiki zamanı seviyor.
FriendFeed‘deki paylaşımları takip ediyor.
Saçlarına maşa yapıyor.
Kilo vermeye devam ediyor.
Sürekli bir şeyler yazmak istiyor. Devamı

Günlerdir blogu kurcalayıp duruyorum, önce temasıyla oynadım. Eski ve biricik temamızın izlerini bozmadan biraz değişiklik olsun istedim. En büyük değişiklik üstteki blog logosunda oldu, random logo kullanıyorduk biliyorsunuz. Aslında onlar dikenli telle bütünleşmişlerdi. Sonra kendimizle bütünleşenleri tek bir imaj altında toplayayım dedim ortaya bu çıktı. williee’nin de katkılarıyla sonuç olarak; şu an blog gözüme çok derli toplu ve hoş görünüyor. Bu da bana yeter (: Temadaki değişikliğin yanısıra nereye saracağımı bilemeyen ben, blog için başka ne yapabilirim sorusuna cevap ararken facebook connect ile tanıştım. Devamı

Hayata bakışını kökten değiştirdim onun. Artık daha az yaralanacaktı, daha az güvenecek, daha az tökezleyecek ama karşılığında daha az sevecekti.

Ona kimseyi körü körüne sevmemeyi öğrettim, kimseye sırtını dönmemeyi, kimsenin evine aramadan gitmemeyi. Kalabalıkta mesafeleri korumayı, ama yalnızken hiç olmadığı kadar bir olmayı. Aynı yatağı paylaşmayı, sarılarak uyumayı, alkolün dibine vurmayı, ucuz filmler seyredip gülmeyi, hiç bilmediği şarkılar dinleyip aklında kalan iki yabancı kelimeden o şarkıları bulmayı, telefonuna zil sesi yapmayı.
Evet ben öğrettim; yaşarken farkında değildim ama, benden sonrasına baktığımda görebildim. Benden intikam alıyordu aslında ama, yanlış kişilerden, benden sonrakilerden… Şimdi bir suçlu arıyorsanız o benim işte. Devamı